|
|
|
Verdriet na pijn, na een belangrijk verlies, na een schokkende gebeurtenis, is mensenverdriet. Rouw hoort daarom bij elk mensenleven. Soms lopen mensenverdriet,
verwardheid, leegheid, woede, zonder er enig grip op te krijgen, onvoorspelbaar en snel wisselend door elkaar. De steun van familie en vrienden kan dan belangijk zijn,
enige verlichting geven.
Toch kan de verwarring, de pijn, het verdriet zo groot zijn dat de steun die men van vrienden en familie krijgt, niet meer voldoende is om verder te kunnen gaan.
Dan kan professionele zorg door een ervaren, meelevende en deskundige zorgverlener u net voldoende helpen, om zelf weer verder te kunnen. Een overlijden geeft over het
algemeen aanleiding tot reacties die aangeduid worden met rouw. Ook het verlies van een persoon met wie een betekenisvolle relatie bestond, anders dan door de dood,
leidt tot rouw.
Lang is gedacht dat rouw in elkaar opvolgende fasen of stadia doorlopen zou moeten worden, waarna het verlies "doorgewerkt" of "verwerkt" zou zijn.
In de afgelopen jaren is men sterk teruggekomen van deze fasenmodellen en is men ook teruggekomen van de opvatting dat het geleden verlies moet worden "doorgewerkt".
Het is een misvatting om te denken dat voor ieder persoon een betekenis verlies moet worden doorgewerkt. Rouw na verlies lijkt voor ieder mens tot andere reakties
te leiden, ieder mens heeft iets anders nodig om het verlies te kunnen dragen.
Er zijn wel aspekten van rouw waar iedereen na verlies voor staat. Zo lijkt een centrale taak het aanvaarden van de realiteit van het verlies. Ook het
doorleven van de pijn en het verdriet, is verbonden aan het verwerken van het verlies. Omdat niemand het prettig vindt om pijn te voelen komt het veel voor dat
mensen verdriet en pijn proberen te vermijden. Anderen vermijden het verdriet juist niet, maar zien geen kans zich een nieuw leven na het verlies voor te stellen.
Beide reakties kunnen leiden tot gestagneerde rouw.
>>vervolg trauma- en rouwverwerking>>
|
|
